bij een tekening van Tessa van der Heide
De schoonheid en het beest,
vol van liefde vol elkaar.
Hij van hout, met in het haar
een uil als teken van de geest;
zij is altijd mooi geweest,
met krullen, sproeten, een paar
ogen waarin een kunstenaar
de diepte van de wereld leest.
Hij is vreemd. Maar bij haar
is hij gewoon, vredig, in rust
met zichzelf. Een enkel handgebaar,
een knik alleen al sust
zijn boosheid, raakt de snaar
die liefde heet, maakt dat hij haar kust.
