Heinrich Olbers

 

Ergens daar,
achter wolken en dampkring,

gaat ze in donker,
mijn liefste komeet.

Ik zag haar in 1815,
met haar geweldige omloop

van 72 jaar.
Ze was voor mij bestemd.

Ik kon er niet van slapen
dat ze verder moest.

Ik zie haar niet meer terug,
maar ik weet hoe ze gaat

in haar baan om mij heen,
altijd schrijdend in wit,

met haar trouwsleep
van stof en gesteente.

 

 

(gepubliceerd in Tegen beter weten, Vu-podium 2003)