Interview met mezelf               Wat wil je? Ik wil een plaats in de samenleving.             Heb je die dan nu niet? Jawel, en die heb ik ook altijd wel gehad, maar toch schuilt daarin wel het lastige van het kunstenaarsschap: het moet steeds opnieuw gebeuren. Je kunt prachtig werk maken, je kunt dat verkopen, of afleveren aan een opdrachtgever en die is dan, laten we aannemen, vol bewondering! De rekening versturen en klaar.             O, het gaat om geld? Geld speelt natuurlijk wel een rol, die kant is belangrijk, maar die kant is niet het belangrijkste. Een plaats in de samenleving betekent ‘geven aan de samenleving’, maar ook delen. Als ik de indruk wek dat geld mijn belangrijkste motief is, dan geef ik een verkeerd beeld. Blijkbaar heb je nu geen opdrachten! Een opdracht geeft mij de gelegenheid om mijzelf waar te maken, mezelf in dienst te stellen van anderen. Ik heb in mijn leven heel veel voor mezelf gewerkt. Eerst dingen gemaakt, en ze daarna proberen te verkopen. Maar ik ben nu op een punt in mijn leven aangekomen dat ik direct voor anderen wil werken. Ik wil mijn kwaliteiten inzetten voor anderen.             Poëzie? Daar zit toch niemand op te wachten? Het is inderdaad zo dat er maar weinig mensen zullen zijn die zich realiseren dat poëzie iets is waarop ze zitten te wachten, maar die weten dan ook niet hoe waardevol poëzie kan zijn.             Leg dat eens uit! De werking van taal is ongrijpbaar, en onbegrijpelijk; mooie, intense taal werkt zoals het licht. Zonder licht kan je lichaam niet functioneren. Taal is het licht voor de ziel. Mooie taal is voeding.             Maar de poëzie van tegenwoordig is toch onnavolgbaar? Ja, daar ben ik het wel een beetje mee eens. Moderne dichters schrijven, dat is mijn indruk, vaak vooral voor zichzelf. Ik wil het anders doen. Ik wil voor anderen schrijven.             Maak het eens concreet! Ik wil portretten schrijven van anderen. Poëtische portretten. Voordat ik zo’n portret kan schrijven, moet ik natuurlijk eerst contact maken. Zoals een goede fotograaf ook eerst gaat praten, niet zomaar zitten en klikken. Om een goed portret te kunnen maken, moet je vragen en praten. Dan doe ik dus ook eerst. Ik voer een lang gesprek met degene die ik moet portretteren. En dat gesprek ga ik zo snel mogelijk de diepte in. Ik vraag dingen als Wie ben je? Wat heb je gedaan in je leven? Heb je dat ook gewild? Welke rol spelen dramatische gebeurtenissen in je leven? Ben je gelukkig? Had je leven anders kunnen verlopen als je andere beslissingen had gemaakt? Het hangt van het gesprek af hoe ik de dingen vraag, maar het gesprek gaat in ieder geval niet over koetjes en kalfjes.             En dan? Alleen het gesprek is eigenlijk al de moeite waard. Hoe vaak voeren we zulke gesprekken? Maar het gaat mij natuurlijk om het vervolg. Ik luister in dat gesprek heel goed naar de woorden tussen de regels. Daarmee bedoel ik dat ik probeer te zien wie iemand is. Is iemand licht, of zwaar, of onrustig, evenwichtig, zoekend, etc. Ik zoek naar de kern van iemand. Wat maakt iemand tot wat zij of hij is. Zijn er dingen die die persoon zelf nog niet weet….             Ja, maar dan? Daarna begint mijn proces! Ik ga naar huis en doorleef het gesprek. En daarna begin ik te schrijven. Ik schrijf een poëtisch portret. Niet de geboortedatum en dat soort zaken natuurlijk, maar de dingen die werkelijk belangrijk zijn. De vorm die ik kies moet passen bij de persoon. Iemand die heel vast zit in gewoontes, die krijgt een vast gedicht, met een vast metrum, rijmend misschien zelfs. En iemand die losjes leeft, die zal zich herkennen in de losse vorm. Maar wát er staat moet kloppen. De persoon moet zichzelf herkennen, en…geraakt zijn.             Wat voor soort mensen wil je portretteren? Ik denk op de eerste plaats aan oudere mensen. Misschien heeft iemand wel een vader of moeder die hij of zij geportretteerd wil? Misschien mensen in een zorgcentrum? Maar het kunnen ook mensen zijn uit het bedrijfsleven. Jonge mensen die zichzelf nog niet door en door kennen. Een bedrijf die voor het jaar verslag werknemers naar voren wil brengen. Natuurlijk past daarbij ook een echt portret. Een foto!             Maak je ook foto’s? Ik ben geen professionele fotograaf, maar ik kan wel een aardige foto maken. In zwart-wit, of in kleur. De foto en het geschreven portret lijst ik in. Dat is wat ik aflever. Mochten er bedrijven zijn die hoge eisen stellen aan de foto, dan schakel ik een professionele fotograaf in.             Dan wordt het duurder? Ja, dan wordt het inderdaad duurder, maar dat zal niemand verbazen.             Hoe duur? Heb je vast prijzen? Je kunt natuurlijk denken aan je vader of moeder, die je als cadeau een portret wil geven. Dan maak ik de foto ook. Het voeren van een gesprek, minimaal 2 à 3 uur, maar het kan ook langer. De foto’s maken, belichten, afdrukken, inlijsten, en dan natuurlijk het gedicht maken, waarbij ik pas tevreden ben als de portretteerde dat ook is. Als hij of zij niet tevreden is, zichzelf niet herkent, dan begin ik opnieuw met schrijven, net zo lang tot het goed is. Een poëtisch portret met foto ingelijst….dat komt op € 200,- Als het buiten Almere is, dan bereken ik in overleg reiskosten.             Daar word je niet rijk van! Ik ben niet op de wereld gekomen om rijk te worden, zo goed ken ik mezelf intussen wel. Maar € 200,- is wel veel om te betalen. Het liefste deed ik het voor niks, maar ja, dat gaat niet. Om in de samenleving te kunnen leven heb je nu eenmaal geld nodig. En tweemaal, en driemaal, elke maand opnieuw.