(Bij een tekening van Jeffrey Klein)
Vroeger waren er veel,
meer dan genoeg.
Ongemerkt werden ze schaars en
onverwachts waren ze weg,
de mannen.
Alleen vrouwen bleven over,
jonge, grijze, meisjes, ontmand,
onthand, niemand meer
om mee te rijmen.
Ze rouwden een maand, kleedden zich
in droevig zwart. Toen droogden ze
hun tranen en bouwden een schip,
een ark met als lokkend boegbeeld
naakte vrouwen.
Ze voeren de zee op.
Op de eerste dagen was het stil,
geen wind, geen teken van leven,
maar op de twaalfde dag
stak de wind op, verfrissend en zout.
Toen wisten de vrouwen
dat ze zouden vinden wat ze zochten.
