(bij een tekening van Kenza Moukit)
Dit ben ik,
ik ben heel leuk.
Dat is mijn hond,
de hond die ik niet heb.
Daar is de zon,
de zon die vandaag
zichzelf niet is.
Onderaan, naast de tafel
en de stoel, ligt mijn bed,
languit in de kamer.
Alles is wit.
Als de zon gaat slapen,
wordt alles zwart.
Dat is niet zo mooi,
het is beter dat we dat niet zien.
