(bij een tekening van Dorinde Theunissen)
Zoals het grijs
de zwarte lijnen overstemt,
zo hangt een dikke mist
voor wat ik denk.
Pas als u heel dicht bij me komt,
leert u kennen wat ik ken:
losse puzzelstukjes van de taal,
het gezicht dat als een anker
vastligt in mijn leven, de spin
die in zijn eigen web gevangen ligt.
Om de spin - of mij - te bevrijden
moet u als een zon gaan schijnen.
Alleen het gumlicht
kan het grijs verdrijven.
