(bij een tekening van Hannan Mohammed)
Handen staan als bomen
graaiend in de lucht.
Harten slaan als witte
kloppers in de stam.
Prikkeldraad als takken
pijnlijk in de knuist.
Bladeren als stekels
snijdend in het vlees.
Vliegend hoog een engel,
veilig in de lucht,
zoekend naar de harten
roepend in de stam,
lachend om het nestje
tussen al het zwart,
waarin vers broedsel ligt,
toekomst in het klein.
