Ode aan de menselijkheid

Verwondert het je
dat ik een ode schrijf
over jouw tekortkomingen?
Dat verwondert mij nou weer.
Dan weet je dus niet hoe volmaakt je bent
met precies die ene onnauwkeurigheid.
Je maakt altijd net op tijd
de juiste vergissing
om menselijkheid te zijn.
Daarom verdien je deze ode
als geen ander.
Al moet ik wel zeggen
dat je je menselijkheid
soms overdrijft, alsof je
donders goed weet
waarmee je bezig bent.
Als er klodders mayonaise
op je wangen plakken
of als je ruikt naar dingen,
dan ben je mij te menselijk.
Daarvoor is deze ode niet bedoeld.
Maar de ladder in je nylon
of de lichte struikeling
waarvan je denkt
dat geen sterveling het zag:
werkelijk perfect.