Ode aan de voetstap

Uit gemakzucht, of uit domheid wellicht,
feit is, dat we jullie ontkennen.
Terwijl jullie populatie schrikbarende vormen aanneemt.
En het houdt maar niet op. Alle voetstappen bewaar je,
lelijke, mooie, halve, stomme; geen enkele gooi je weg.
En kwam je eeuwen geleden alleen nog maar op grondniveau,
tegenwoordig deins je niet terug voor etages;
laag na laag stamp je vol met voetstappen.
Je beperkt je nog wel tot vloeroppervlakken,
maar hoelang zal het duren voordat je ontdekt hoe leeg
de muren zijn, om maar niet te spreken van plafonds.
Wat als er geen stap meer bij kan?
Dan zul je moeten ruimen.
Eerst de onbenullige indrukken van onbeduidende lieden.
Dan de overbodige herinneringen aan mannen en vrouwen
die dag in, dag uit dezelfde route liepen.
Waarom zou je die bewaren?
Dan de voetstappen van kluitjes mensen
in grote warenhuizen, in wereldse kantoren
en in lange winkelstraten. waardeloos, weg ermee.
De voetstappen van beroemden laat je even staan,
totdat je erachter komt dat die voeten
de voeten volgden van massa's anderen. Hup, weg.
Wat hou je dan over?
De voorzichtige afdrukken op onmenselijke bergen,
enkele bevroren passen op ijsvlakten,
telbare met zand bedekte stappen in woestijnen.
(En een paar op de maan.)
De rest van de aarde zal leeg zijn. Even.
Heel even, want voordat je het weet
zal alles weer volgetrapt zijn en smerig
zoals de smurrie die ooit als sneeuw begon.