Ode aan de zwaartekracht               

Het is vooral je onaantastbaarheid
die ik waardeer, je vermogen
om te allen tijde jezelf te blijven,
onomkoopbaar, ongrijpbaar.
Je staat aan de basis van ons hele bestaan,
al vergeten we -vergeef ons- voortdurend
je aanwezigheid. En we hebben zoveel
aan je te danken: zonder jou zou er geen stap
gezet kunnen worden, geen lepeltje zou 
roerloos op tafel blijven liggen.
Persoonlijk bezit zou onzin zijn.

Het is prachtig om te zien hoe je alles
naar je toetrekt: mensen, dingen, dieren.
Alleen de wolken blijven zich verzetten.
En steeds lijkt het alsof hun verzet
vruchten afwerpt, zo vrij als ze drijven
onder de dampkring, spelend op de wind.
Maar schijn bedriegt. Als ze je vervelen
trek je ze druppel voor druppel naar beneden.
Dan vallen ze in plassen, weerloos
tegen elke stap, elke laars.
Dan weerkaatsen ze verslagen de wolken
die deze keer gespaard bleven.

Laatst zag ik hoe je werd getart, misbruikt haast,
door een onbeduidend vliegtuigje.
Het draaide rondjes alsof je niet bestond.
En al ronkte het extra hard om je te sarren,
je gaf geen sjoege. Je leek niet eens te kijken.
Maar later op de dag zag ik je uit frustratie
een boom vellen, midden in een bos.
Je dacht dat niemand het zag, je wilde
je niet laten kennen. Maar ik was daar.
En ik leerde je kennen.
Arme zwaartekracht.