Ode aan het onbekende

Sommigen zoeken je uit nieuwsgierigheid, anderen
achtervolgen je uit een zucht van sensatie
en een doodsbenauwde enkeling ziet spoken
op de plek waar hij denkt dat je zit.
De waarheid is dat geen mens je nog gevonden heeft.
Dat is knap van je. Maar let wel, de mens
ontwikkelt zich in een moordend tempo.
En de tijd is in zijn voordeel.

Het zal niet lang meer duren of elk denkbare techniek
staat tot zijn beschikking. Dan zal er geen plaats meer zijn
waar je veilig bent. Je zal gevangen worden
net als elk dier uiteindelijk gevangen wordt.
Je zult ontmaskerd worden, je ware identiteit
zal worden blootgelegd en tentoongesteld
in speciaal daarvoor gebouwde musea.
Maar zover is het nog niet.

Wat ik me wel eens afvraag, zo turend
in een donker hoekje van de tuin: ken jij ons?
Bestudeer jij en bespied jij ons. Durf jij
ons dicht genoeg te naderen om te zien hoe wij ons gedragen?
Als dat zo is, weet jij als geen ander hoe laat het is
en realiseer jij je maar al te goed dat deze aarde
uiteindelijk te klein zal zijn voor beiden,
dat één van ons deze wereld zal moeten verlaten.
Maar zover is het nog niet.

Deze ode is voor jou. Misschien kan je hem lezen.
Ik leg hem in dat hoekje van mijn tuin en ga daarna naar binnen.
Toe maar, kom maar en lees. Nee, het is geen val.
Ik sta niet achter de schuur met een geweer.
Ik ben binnen. De gordijnen zijn dicht en
de televisie staat aan. Er is een programma
over oorden waar bekenden en onbekenden
bevriend zijn. Een mooie wereld.