Verhalenverteller Ed Feenstra kreeg de opdracht om van dit gegeven 'een nieuwe eeuwenoude mythe' te schrijven. Hij heeft dat verhaal verteld de toekomstige bewoners. Het verhaal eindigde met de vraag aan alle toekomstige bewoners om een symbool te benoemen waarmee ze zich kunnen vereenzelvigen, iets waar ze naast hun ouders het meest van houden. De halsketting is gerealiseerd. De keramische kralen hebben een doorsnede van vijftig centimeter - de hoogte van een stoel -. De doorsnede van de hele halsketting is ruim vier meter. Alle bewoners hebben een symbool gekozen en die symbolen zijn op twee kanten van de kralen geboetseerd. Zo hebben ze in de kralenketting een eigen zelfgekozen plek. Een plek om te gaan zitten wanneer ze verdrietig zijn of juist om te voelen dat ze horen bij de groep.
Hein Walter heeft bij het geheel een gedicht geschreven dat ook in keramiek in het midden van de cirkel is uitgevoerd. Eveneens heeft hij bij elke kraal, na gesprekken met alle bewoners en hun ouders, een gedicht geschreven dat gelezen kan worden als een portret.Iedere bewoner heeft bij de opening van Paladijn van zijn of haar ouders een foto gekregen van zichzelf op de kraal, met daarnaast hun eigen poëtisch portret – als een herinnering aan de ceremoniële gebeurtenis waarbij de ouders het vertrouwen uitspraken dat hun kind vanaf dat moment sterk genoeg was om op eigen benen te staan.
Kom maar,
kom maar wonen.
Het gaat haast vanzelf,
je hoeft alleen
maar thuis te komen.
Wonen is hier samen,
elkaars namen kennen
en luisteren als de jouwe
wordt genoemd.
Wonen is jezelf zijn,
niet meer of anders
dan je kunt.
Kom maar,
het is niet moeilijk.
Wees zoals je bent,
er is ruimte genoeg.
En of je nu thuis bent of weg,
hier ben je altijd gekend.
Alex
Yin Yang
Alles heeft twee kanten,
elk leven, ook het mijne:
ik kan niet heel goed spreken
daarom des te beter horen
wat mijn hart zegt.
Ook voel ik goed
hoe sfeer een plaats bepaalt.
Alles heeft twee kanten:
door elk kwaad dat uit mijn tekenpen
verschijnt, verschijnt er ergens anders
vanzelf iets goeds,
want de wereld is in evenwicht.
Goed is verbonden met slecht,
veraf hoort bij dichtbij,
muziek kan niet zonder stilte,
zelfs uit geweld dat zinloos lijkt,
komt onzichtbaar vaak iets moois.
Ik hou van stilte, zonder stemmen
van andere mensen,
zodat ik luisteren kan
naar wat mijn diepste zelf zegt.
Zo leer ik mijn leven begrijpen.
En aan het eind van elke stilte
staan mijn vrienden,
voor herrie, toneel en liefde,
want alles heeft twee kanten,
elk leven, ook het mijne.
