TUIN VAN SAMENKOMST
(voorwoord in het boek)
Ontwikkeld en uitgevoerd door Stichting Avanti, ROC Flevoland, Stichting wAarde, de Gemeente Almere en twee kunstenaars: Alice Bunt, Mary Koopmans, Thomas van Slobbe Monique van der Plas, Siemen Bolhuis en Hein Walter.
Tuin van Samenkomst is een integratie- en kunstnatuurproject met en voor Nieuwe Nederlanders dat werd uitgevoerd in oktober 2009. Het ging om 5 bijeenkomsten, 5 ontmoetingen. De deelnemers werden uitgedaagd om op een creatieve manier na te denken over de dynamiek van hun identiteit. De 5 ontmoetingen hadden elk een specifiek eigen karakter, met steeds een andere omgeving waarin de ontmoeting plaatsvond: bij Stichting Avanti in Almere Haven, bij ROC Flevoland in Almere Muziekwijk en in de Sieradenbuurt in Almere Buiten.
Het ging bij Tuin van Samenkomst om de begeleiding van zo’n 50 Nieuwe Nederlanders afkomstig uit alle delen van de wereld; zij kregen tijdens dit project de ruimte om creatief samen te werken en ze kregen de gelegenheid om hun eigen identiteit onder woorden en in beeld te brengen. Ze werden op hun individualiteit en oorspronkelijkheid aangesproken, maar ook als deelnemer binnen een groep. Tuin van Samenkomst was een project waarin op een ongedwongen manier de taal centraal stond, waardoor er ruimte ontstond voor uitingen die passen bij de persoonlijke ontwikkeling, met de opmerking erbij dat er meer talen zijn dan onze gemeenschappelijke, Nederlandse taal: de taal van het tekenen, van creativiteit, de taal van omgangsgebruiken, de taal van gebaren en de taal van emoties, om er een paar te noemen, en al die talen konden worden gebruikt bij de communicatie en uitwisseling tussen de verschillende culturen.
Integreren is een intrigerend proces. Een belangrijk aspect van het project was om de deelnemers te ondersteunen op hun moeilijke weg om een plaats te vinden in onze samenleving, zonder hun eigen wortels te verloochenen. De Nederlandse taal is natuurlijk heel belangrijk bij het leren kennen van Nederland, maar de Nederlandse maatschappij kent vele facetten. Bij Tuin van Samenkomst was kunst een van de uitgangspunten. Door te tekenen, te kijken naar kunstwerken, erover te praten, en tot slot om er gezamenlijk een te maken!, kwam het gesprek vanzelf en ongedwongen op ons land, op de geschiedenis, op Nederlanders, op gewoontes en verschillen in cultuur en werd er op een bijzondere en respectvolle manier door alle betrokkenen samengewerkt.
De inzet van de organisatie was gebaseerd op het idee dat integratie niet iets is dat nieuwkomers alleen moeten doen, maar een proces waaraan Oude Nederlanders zich niet zouden moeten en zelfs niet kunnen onttrekken. De maatschappij is voortdurend in ontwikkeling, net als de persoonlijke identiteit. Wie zich dat goed realiseert stelt zich open voor gesprek en verandering, die durft Het Onbekende te betreden.