Anders komen de wolven Florence Tonk Nieuw Amsterdam Uitgevers   De titel van de debuutbundel van Florence Tonk is verontrustend en klinkt als een waarschuwing: ‘pas op, niet doen, want anders komen de wolven, en je weet wel wat die doen, die vreten je op’! De vormgeefster van het omslag, Liesbeth den Boer, heeft in mijn voorstelling de bundel gelezen en bemerkt dat de titel verontrustender is dan de inhoud. Een foto van een angstaanjagende wolvenbek met kwijlnatte vlijmscherpe tanden zou niet de lading dekken. In plaats daarvan heeft de vormgeefster gekozen voor een zachtere benadering, door een detail te nemen van een wolvenvacht en de nadruk te leggen op de aaibaarheid van een wolf. Toch staan er wel een paar gedichten die een wijdopen wolvenbek zouden rechtvaardigen, en die gedichten spreken mij het meeste aan. ‘Gemeen gedicht’, bijvoorbeeld, of  ‘Alimentatie’. In het gedicht waarin de titel als regel voorkomt, wordt duidelijk wie er met de wolven worden bedoeld: een categorie mensen die je liever wilt mijden, aasgieren, hyena’s, dat soort types, mannen die het op je geld hebben voorzien! Het gedicht heet ‘Arm en rijk’, en daarin spreekt een vrouw een ander aan. De aangesprokene, een meisje dat ze kent van vroeger, had alles mee, positieve en zorgende ouders met voldoende geld die hun kind goed hebben voorbereid op een vlot bestaan, alles erop en eraan. Bij de sprekende vrouw waren de omstandigheden minder; dat zij fietstassen had, moet genoeg zeggen. Zij moest haar eigen leven vormgeven, zonder de hulp van anderen, maar daardoor is ze wel de krachtige vrouw geworden die ze nu is: ik ben een vrouw zonder armen geweest die zich koest houdt, anders komen de wolven ik ben een vrouw die haar boodschappen kan dragen Ik heb deze bundel veel vaker gelezen dan ik anders doe, vooral omdat ik bleef twijfelen. En eerlijk gezegd doe ik dat nog steeds. Is het een goed debuut? Ja, hier en daar, soms veelbelovend, maar zo nu en dan overvalt me het gevoel dat Florence Tonk nog net iets langer tegengehouden had moeten worden, om haar te dwingen te rijpen. Ik snap tegelijkertijd heel goed dat een dichter de redacteur wel kan slaan als die met zo’n boodschap komt, maar ik geloof dat de redacteur de dichter daarmee ook een grote dienst kan bewijzen. Het debuut van Florence Tonk is nu niet dat overrompelende debuut dat het naar mijn idee had kunnen zijn. Maar ik kan het ook van de positieve kant bekijken: ik ben heel benieuwd hoe het verder gaat! Naar welke kant zal zij zich ontwikkelen. Zo hoor ik in haar gedichten soms een stem die lijkt op die van Tjitske Jansen, waarbij het persoonlijke gevoel de muziek maakt, de ervaringen van een meisje, zoals in ‘Derdegraads’: terug rijd ik langs die kroeg waar je weleens  zegt te zijn en zoek naar die verdomde fiets die is zoals jijzelf, mooi van onsamenhangendheid natuurlijk kan ik je fiets niet vinden! ik schiet te trots, te snel, te dronken langs terwijl ik hoop dat jij thuis verloren ligt te ijlen te lijden omdat ik niet bij je ben Soms ook herken ik in de verte een eigenzinnig afstandelijke kijk, een zakelijk filosofische stem die me doet denken aan K. Michel: ‘Google heeft een venster voor vragen // geeft 168 resultaten op ‘leeuwenkooien’’, of zoals in het gedicht ‘Brandverf’, met de ondertitel ‘of hoe geen goede echtgenote te zijn’: Emailleer je wit en glad en rust daalt af tot in je schoenen maak een pantser tegen onvoldoende gedeeld door twee erop gebrand om de ondergrond te vormen voor een leeg contact tussen een persoon gesloten: blanco cheque om uit te geven aan verstoten Het gaat in haar poëzie om de bijzondere formuleringen, waarbij ze herkenbaarheid zorgvuldig afwisselt met een beetje onnavolgzaamheid. Ze heeft daarbij een heel natuurlijk taalgebruik, met een natuurlijke cadans. Maar als ze daarbij een beetje gemeen doet, dan krijgt haar poëzie pit. Zoals in het ‘Gemeen gedicht’ dat ik hierboven al even aanhaalde: Ze kijkt als ze danst of ze neukt ze kijkt als ze danst zoals ze denkt dat men kijkt als men neukt of ze kijkt alsof er iets klem zit en hier beduusd van is misschien danst ze tango in een te rode jurk gelakte pornoschoenen en een kwabje hier of daar stappen iets te groot, net of niet op maat ze heeft het al zolang niet meer gedaan dat er daar iets verzuurd of haast verdwenen lijkt te zijn wijn verzacht maar als ze lacht zie je dat het allemaal zo ernstig is geworden zelfs in de dans waarin zij wel theater ziet maar niet kan spelen, ze doet het even verbeten als het vegen van een vloer, stoephoer denkt ze als een meisje glanzend langs glijdt in de armen van een rimpelloze held voor haar alleen bejaarde schuifelaars maar met de ogen dicht en iemand zonder oud geurende jas valt er nog wel wat te dromen, kijkend of ze klaar gaat komen   Roodkoper, febrauri 2007 – 1/2