Judith Herzberg Weet je wat ik ook nooit weet Uitgeverij De Harmonie   Ik heb, jaren geleden, samen met andere dichters ter gelegenheid van de opening van het Almeerse Beatrixpark een boom versierd met dichtregels; we noemden de boom een poëzieplukboom. We hadden regels die op zichzelf konden staan gekozen uit onze eigen gedichten, en deze regels geprint op doorzichtig plastic. De plastic stroken hebben we toen in die boom opgehangen. De mensen in het park werden uitgenodigd om de poëzie te plukken, alsof het rijp fruit was. Weet je wat ik ook nooit weet, van Judith Herzberg, herinnert me aan dat project: een blikje, gevuld met poëtische regels, 31 stroken flarden poëzie. Hoe beschrijf je ravages? Meestal heb je aan een paar woorden genoeg, staat er op de achterkant van het blikje. Dan begrijp je het wel, of nooit. Het zware werk wordt in je hoofd voltooid. Of niet. En de teksten hebben geen bepaalde volgorde, voor gebruik dus al dan niet goed schudden. Hebben we hier te maken met een medicijn, of is dit een spel voor een of meer spelers? Strookje nummer 1: Dit zijn de resten van een huis dat is vernietigd toen ze daar Dan denk je natuurlijk direct aan een oorlog, de tweede want toen maar ook aan Israëlische bulldozers want is Herzberg niet Of is dat huis een metafoor voor het blikje zelf, want dichters denken vaak Alle huizen waarin ik ooit gewoond heb, staan er nog, dus denk ik niet zo Daarom 2 stroken verder: Die ene boom is zoveel groter doordat de wortels op die plek daar juist Denk ik aan het schuldig landschap van Armando, dan moeten veel bomen door hun zwijgen Maar ik heb de oorlog niet Ik denk liever aan aardstralen zoals Stonehenge juist op die plek of oude begraafplaatsen dan toch weer de dood, altijd weer de dood Snel 8 stroken verder: Wel willen hebben maar er niet voor zorgen dat Dan denk ik aan zeurderige oude mensen die zeggen dat wij de oorlog niet terwijl ze ergens misschien wel gelijk hebben want als je ziet hoe kinderen tegenwoordig alles in hun schoot dan hou je je hart Een blikje, zo groot als een pennenbakje, gevuld met witte stilte, met topjes van ijsbergen. Onder elke zin schuilt   Roodkoper, herfst 2004 - 3