(bij een tekening van Anoeska Mense)
De ladder van mijn mond
lacht al de stappen bij elkaar:
de stap naar mijn hoofd
dat kaal is en koud,
de stap door de deur
van mijn huisje van hout,
de stap in de tijd,
geen kind meer, maar oud,
de stap van mijn hond
in het wezen van taal:
blaffen is zilver,
spreken is goud.
