€ 25 per uur                                              Eigenlijk wist ze niet wat haar bezield had, maar nu ze daar zo voor de deur stond, kon ze niet meer terug. Dus drukte ze op de bel. Een paar tellen later ging de deur vanzelf open en lag er een lange gang voor haar met aan het einde een open deur. “Loop maar door, hoor,” klonk er gedempt. Gespannen deed ze de deur achter zich dicht en liep zo ontspannen mogelijk de gang door, naar de ruimte waar de stem vandaan was gekomen. In de deuropening bleef ze staan en keek naar binnen. Het eerste wat haar opviel was de bont beschilderde bank die in het midden van de kamer stond. In tweede instantie zag ze pas de man, half verscholen achter een kast. “Ja, daar gaat het gebeuren.” Ze lachte onhandig. Hij legde wat neer in de kast en kwam naar haar toe. “Peter,” zei hij, terwijl hij zijn hand uitstak. “Mariëlle”. “Je bent welgevormd, hè,” zei hij, en nog voordat ze een antwoord had gevonden, “het laatste meisje dat ik had, was een lange grasspriet. Maar wel mooi, hoor.” Ze voelde meteen haar dikke buik en haar aan elkaar plakkende dijen. Ze kon nog steeds niets zeggen. “Je kunt je daar alvast uitkleden,” zei hij, terwijl hij wees naar een stoel in een hoek, “dan ga ik nog even verder. Iets te drinken?” Hij draaide zich om en liep naar de kast waarachter hij vandaan gekomen was. Nu kon ze nog terug, ging er door haar heen, terwijl ze “nee, dank je” mompelend naar de stoel liep. Laagje voor laagje, alsof  ze zichzelf afpelde, deed ze haar kleren uit. Als laatste haar onderbroek; ze had zichzelf nooit eerder zo bloot gevoeld. “Ben je zover?” riep hij. Ze antwoordde ja, terwijl alles in haar schreeuwde van niet. Maar het was alsof haar stem niet meer de hare was, alsof ze met haar kleren ook de controle over haar lichaam had afgelegd; het zou nu zelf dingen doen, zonder dat ze er nog iets over te zeggen had. Ze stapte vanachter de stoel vandaan en liep met haar armen gekruist over haar borsten naar de bank. Ze wist niet of ze moest gaan zitten of liggen dus bleef ze staan. Ze stond daar en de tijd verstreek in slowmotion. Ze zag niks. Ze dacht aan de winkel waarin ze vanochtend nog had gestaan en aan klanten die vroegen om gebraden borst en schouder. Opeens stond hij vlak bij haar en knielde. “Heb je het niet koud?” vroeg hij, terwijl hij omhoogkeek. Ze knikte van niet, maar een rilling trok over haar rug toen hij per ongeluk haar voet aanraakte. “Ga maar zitten, dan zet ik het kacheltje bij je benen.” Ze ging zitten en kwam een beetje tot zichzelf toen ze hem voor haar zag scharrelen met snoeren en dingen. Plotseling schoot er een felle lamp aan achter haar en voelde ze vrijwel meteen een prettige warmte. Ze ademde zo rustig mogelijk. “Zo, hoe zullen we het gaan doen,” zei hij, zonder een antwoord te verwachten. Hij stond een meter of twee van haar vandaan. Hij ondersteunde zijn ene arm met de ander en hield een hand voor zijn mond. Hij keek naar haar alsof ze een ding was. “Wil je wat naar achter leunen, en je linkerarm over de rug van de bank leggen?” Op dat moment werd ze zich ervan bewust dat ze nog steeds met haar armen haar borsten afschermde. “Doe maar alsof je naar de televisie kijkt, en trek je ene been maar op de bank. De ander een beetje wijd.” Ze deed niet precies wat hij bedoelde, want hij stapte naar voren en pakte haar arm, boog hem en legde hem weer terug. Haar opgetrokken been trok hij wat van haar af, het andere been duwde hij wat verder opzij. Hij draaide haar hoofd een beetje naar links en net toen ze dacht dat ze helemaal aan hem overgeleverd was, dat hij haar overal zou kunnen pakken, stapte hij naar achter. Langs hem heen kijkend, zag ze dat hij naar haar keek. Ze probeerde er niet aan te denken hoe ze erbij zat, hoe haar borsten open en bloot werden gekeurd en dat haar schaamhaar misschien meer zichtbaar liet dan ze altijd had gedacht. Het is maar vlees, zei ze tegen zichzelf, en zonder kleren lijken we allemaal op elkaar. Die gedachte werkte ontspannend en daardoor kwam er een zekere rust over haar heen. Pas toen ze zo noodgedwongen voor zich uitkeek, ontdekte ze de ezel met het bord erop. Op de grond daarvoor was het voornamelijk zwart en rood. Ze probeerde zoveel mogelijk van de ruimte te zien zonder haar hoofd te bewegen: bovenop een kast lag een schedel met draculatanden voorgebonden en een hoedje erop, een opgezette eend stond op een tafeltje, een bos gedroogde bloemen hing omgekeerd aan de muur naast een tekening van een blote vrouw. Ze kreeg het warm. “Goed, we gaan beginnen.” Hij stapte achter zijn ezel en rommelde wat in een bakje. Nu kon ze even naar hem kijken: zwarte, slordige krullen; een blauw T-shirt, armen, zwarte schoenen. Ze stelde zich net voor dat hij daar ook naakt zou zitten, toen hij haar midden in haar gezicht keek. Ze schrok en ontweek zijn ogen. Ze vond het inspannend om zo stil mogelijk te blijven zitten, maar tegelijk ging het haar goed af. Het gekras van krijtjes was rustgevend. Toen ze eenmaal aan zijn ogen gewend was, vond ze het heerlijk dat iemand haar zo bekeek. En ook voelde ze zich vrij om hem te bekijken. Hij was mooi. Hij was mooi in zijn concentratie. Alsof hij door haar heen keek, niet hier was, maar binnen in haar of in zichzelf. Zo anders dan andere mensen. Af en toe liep hij even van zijn plaats en kon ze even verzitten. Als hij dan weer begon, kwam hij eerst naar haar toe om een lichaamsdeel in de juiste houding te zetten. Zij was zonder kleren, maar ze voelde zich in zijn ogen niet naakt. Na een paar uurtjes had hij een blos op zijn gezicht gekregen en ze dacht te zien dat er zweet op zijn voorhoofd stond. Ze stelde zich voor hoe hij opstond en naar haar toe liep, haar neer zou leggen op de bank en haar kussen, toen de bel ging. Ze schrok. “Dat zal mijn bestelling zijn”, zei hij terwijl hij opstond en wegliep. Hij deed de tussendeur achter zich dicht. Ze luisterde nauwgezet naar de geluiden, want ze wilde niet dat iemand anders haar zo zag liggen: het opengaan van de buitendeur en het gemompel van twee mannenstemmen. Toen het dichtgaan van de deur en nog steeds gemompel. Voordat die man haar straks kon verrassen, stond ze op van de bank en liep naar haar kleren. Ze pakte haar jas en sloeg die om zich heen; nu mocht die man binnenkomen. Op haar gemak liep ze wat rond. Ze wist niet of hij het goed zou vinden als zij zijn tekening zou zien, want hij had haar niet laten kijken, maar ze was nieuwsgierig. Ze luisterde naar de stemmen op de gang, stapte voorzichtig achter de ezel en stond toen oog in oog met zichzelf. Ze had verwacht slordige krijtlijnen te zien, maar in plaats daarvan was het juist een mooie tekening. Haar gezicht was nog niet af, maar haar lichaam leek net echt. Ze had veel langer willen kijken, maar om niet betrapt te worden, stapte ze snel weer achter de ezel vandaan en liep zomaar wat rond. Tegen een muur stonden grote, ingelijste werken, met de rug naar haar toe. Voorzichtig trok ze het eerste werk naar voren om het te bekijken. Het duurde even tot het door haar doordrong wat ze zag, maar toen ze het begreep liet ze van schrik bijna de lijst los. Ze zag twee tekeningen naast elkaar ingelijst: de linker tekening was van een bloot, mager meisje zoals de tekening van haarzelf op de ezel en daarnaast hetzelfde meisje, maar dan onder het bloed. Het hoofd bloedde als een geslacht kalf; haar handen waren afgehakt en lagen naast haar op de bank als een paar handschoenen. Snel trok ze een tweede lijst van de muur Daarop was ongeveer hetzelfde te zien. Met moeite kon ze ook de derde zien. Opeens kwam het in haar op dat die man op de gang misschien gekomen was om hem te helpen haar te vermoorden, haar de keel door te snijden of zoiets. Ze duwde de lijsten voorzichtig weer tegen de muur en hoopte dat ze niet naar binnen zouden komen. Ze keek zenuwachtig rond en zag de bank. Nu begreep ze dat die niet voor niets zo bont beschilderd was. Om de bloedvlekken te camoufleren. Ze keek om zich heen om te zien of er een manier was om te ontsnappen, maar die deur was de enige toegang. Nu zag ze ook dat er geen enkel raam was, niemand zou haar gekrijs horen. Ze moest zich verdedigen. Ze zou zich niet laten afslachten, dacht ze, terwijl ze verstijfd bij de muur stond. Toen viel haar oog op de kast waarachter hij in het begin van de middag vandaan was gekomen. Ze liep er heen zonder een geluid te maken. Meteen zag ze tussen wat gereedschap het grote mes liggen. Dat was het mes dat ze zouden gebruiken. Dat was het mes waarmee al talloze meisjes vermoord waren. Zij zou zich verdedigen, wist ze, nu hadden ze het verkeerde meisje uitgekozen. Zij zou zich verdedigen en ze pakte het mes op. Op haar tenen liep ze terug naar de deur. De mannen waren nog steeds in gesprek en praatten nu harder, al kon ze niet horen wat ze zeiden. Ze hoorde niks, alleen haar eigen zware ademhaling en het woord zelfverdediging gierde door haar hoofd. Zelfverdediging. Zelfverdediging. Minutenlang, tot het gepraat op de gang verstomde en het was alsof de twee overeen waren gekomen hoe ze haar zouden afslachten. Ze liepen de gang door en kwamen bij de deur waarachter Mariëlle stond te wachten met het mes in de aanslag.