Driemaal is vrouwenrecht - 45 x 100 cm

Links: de wakkere vrouw
Midden: de onvoorstelbare vrouw
Rechts: de gravin voelt zich vandaag zó lichamelijk

door Jan Verdegaal die het werk een jaar gehuurd heeft:

Wanneer een nieuw schilderij mijn huis binnenkomt,
wordt het eerst een paar dagen ergens,
met zijn gezicht naar de muur, op de grond neergezet.
De muren, die toch al overvol zijn, moeten eerst
aan de nieuwkomer wennen.
Ook ik wil het werk nog niet zien, moet eerst het idee accepteren
dat er alweer gesjouwd en verhangen gaat worden,
en compromissen gesloten.
Pas na zo'n incubatietijd zijn mijn muren en ik bereid
het werk recht in de ogen te zien:
valt het mee en mag het blijven of valt het tegen
en kan het direct terug naar de kunstenaar.
Zo gebeurde het dus ook bij de binnenkomst van Hein Walter's drieluik:
Driemaal is vrouwenrecht.
De Walter viel mee, beviel ons uitstekend eigenlijk,
waarbij de afbeeldingen van drie gefragmenteerde vrouwen
ons hogelijk intrigeerden.
De kruistocht door het huis kon beginnen en eindigde,
na vele vergeefse pogingen,
uiteindelijk op een heel onverwachte plaats:
in mijn slaapkamer boven het kastje
waarop ik 's avonds mijn zakken leeg en 's morgens
weer vul met zakdoek, sleutels, mobiel, kleingeld, balpen en agenda.
Het boeiende werd toen ik 's avonds en 's morgens,
tijdens dat uit- en inpakken,
steeds weer tijd en lust had om over die drie vrouwen
te mijmeren en te proberen hen en hen begeleidende titels:
de wakkere vrouw, onvoorstelbare vrouw,
en de gravin voelt zich vandaag zo lichamelijk, te doorgronden.
Nu bijna een jaar later moet ik bekennen dat het mislukt is.
Hoe vaak ik de dag ook eindigde
en de volgende dag weer begon met Hein Walter's werk
op mij in te laten werken,
ik kon van de drie vrouwen, hoe spannend vormgegeven,
en van die hermetische onderschriften,
geen samenhangende eenheid smeden.
Ik vond geen rust bij hen.Ik neem daarom,
zij het met enige weemoed en een ervaring rijker,
afscheid van ze.
Mijn muren zullen mij dankbaar zijn,
want ik keer terug naar, waarvan ik nu echt weet
dat het mijn blijvende liefde is,
het kleurrijke geometrische abstracte werk
dat visueel obsedeert maar niet gelezen hoeft te worden.

Jan Verdegaal
Hilversum, 10 juni 2007

door Gonny Geurts, 2006:

de wakkere vrouw
wil nog even
terug slapend diertje zijn

de onvoorstelbare vrouw
stelt zich voor:
aangenaam wel degelijk

de gravin wenst
zonder wenken bediend te worden