Bij een tekening van Femke van Nieuwkerk
En toen heel onverwacht,
op zo’n heel gewone dag
zoals die er al miljoenen
van waren geweest,
was zomaar ineens
de zwaartekracht op.
De lijn die vlak daarvoor nog
als de horizon aan de einder
had gelegen, zweefde nu beweeglijk
als een draadje in de leegte;
bloemen vlogen vrij als vlinders
en alles bewoog naar boven
alsof de wereld langzaam
van de aarde viel.
Bergen groeiden als wolken
uit de hemel en geen mens begreep
hoe vreselijk vrolijk
het leven was geworden.
